Diyabetik ayak izleminde biyobelirteç olarak p-Kresol Sülfat, İndoksil Sülfatın ve fenil pirüvik asitin tayini
Proje no. 21057 · Durum: Kapanmış (Yayın bekleniyor) · 2020
Özet
Amaç; Diyabetik ayak infeksiyonu (DAİ), diyabeti olan hastalarda önemli ve tedavisi güç bir hastalıktır; ayrıca diyabetin en çok hastanede kalışa neden olan komplikasyonudur. DA yarası gelişmesinin pek çok nedeni olmakla birlikte başlıca neden diyabetle ilişkili vasküler hastalığın ve nöropatinin kombine etkisidir. Bağırsak mikrobiotasının bozulmasının diabetes mellitus, kanser, oesite gibi pek çok hastalık ile bağlantılı olduğu gösterilmiştir. Yapılan araştırmalarda PKS ve IS’ın diabetes mellituslu hastalarda kardiyovasküler hastalık ve mortalite ile ilişkili olduğu gösterilmiştir. TMAO düzeyi ile ilgili çalışmalarda diabetli hastalarda TMAO yüksekliğinin retinopati, böbrek yetmezliği ve kardiyovasküler hastalık riskini artoırdığı ortaya konmuştur. Diaybetik ayak yaraları olan hastalarda mikrobiyotanın önemine yönelik bir çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmanın amacı diyabetli hastalarda kanda mikrobiyota göstergeleri olarak p-KS, IS, TMAO ve FPA düzeylerinin diyabetin komplikasyonları ile ilişkisini araştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Para-Krezol Sülfat, İndoksil Sülfat, Fenilpiruvik asit ve TMAO ölçümleri Tıbbi biyokimya laboratuvarında bulunan LC-MS/MS cihazı kullanılarak yapıldı. VEGF ve YKL-40 ELİSA kitleri kullanılarak ve Kitotiroidaz aktivitesi ise manuel yöntemle ölçüldü.Çalışmaya 30 kontrol ve 86 tip2 DM hastası dahil edildi. DM hastalarından 60’ında farklı derecelerde diyabetik ayak yarası mevcuttu. Bulgular ve sonuç: CRP ve IS düzeyleri (p<005) diabetli hastalarda kontrolden anlamlı olarak yüksekti. CRP, p-KS ile VEGF düzeyleri (p<005) diyabetik ayak olan hastalarda kontrolden anlamlı olarak yüksekti. FPA düzeyleri ise kontrole göre anlamlı olarak düşüktü. Wagner sınıflamasına göre; CRP düzeyleri Wagner 5’e doğru ilerledikçe arttı. AKŞ, AUF ve TMAO düzeyleri Wagner-4 olan hastalarda en yüksek iken, p-KS, IS ve VEGF düzeyleri Wagner-3 olan hastalarda en yüksek idi. Projemizde TMAO, p-KS ve IS gibi mikrobiyota belirteçleri diyabetik hastalarda özellikle komplikasyonların varlığı ile ilişkili bulunmuştur. Nöropati, retinopati veya kardiak komplikasyonu olan hastalarda bu göstergelerin kontrol grubuna göre 2-3 kat kadar yüksek olması komplikasyon gelişiminde mikrobiyotanın önemini ortaya koymuştur. Özellikle diyabetik ayak yarası olan hastalarda Wagner-3 düzeyinde yarası olanlarda bu göstergelerin en yüksek olması bu hastalarda periferik dolaşım bozukluğunda mikrobiyotanın rolü olabileceğini göstermiştir. Bu bilgiler ışığında, gelecekte diyabetik ayak yarası olan hastalarda sistemik tedavide IS,p-KS ve TMAO düzeylerini düşürmeye yönelik yaklaşımlar önerilebilir.