ÇOCUKLUK ÇAĞI AKUT LENFOBLASTİK LÖSEMİ HÜCRE HATLARINDA MİR-146A,MİR-155 VE MİR-181AYA ÖZGÜN ANTİ-MİR VE PREDNİZOLON UYGULAMALARININ LENFOBLASTLAR ÜZERİNDEKİ İN VİTRO ANTİKANSER ETKİNLİĞİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ.
Proje no. 64 · Durum: Kapanmış · 2016
Özet
Prednizolon, 1950’lerin ortalarından bu yana akut lenfoblastik lösemi tedavisinde sıklıkla kullanılmakta olan bir ajandır. Bununla birlikte her kanserde olduğu gibi nüks ya da ilaç direnci gibi sorunların üstesinden gelinebilmesi için akut lenfoblastik lösemi tedavisinde de ek tedavilerin geliştirilmesi büyük önem taşımaktadır. Kısa, protein kodlamayan RNA’lar olan mikro RNA’lar fizyolojik ve patolojik önem taşıyan epigenetik regülatörlerdir. Çalışmamızda lösemilerde kritik rol oynadığı bilinen miRNA’ların (miR-146a, miR-155, miR-181a ve let-7e) susturulmasının hem lösemi hem de sağlıklı hücreler üzerindeki bireysel ve prednizolon ile kombinasyon olarak uygulamadaki moleküler etkinliğinin belirlenmesi amaçlanmıştır. Bu amaçla anti-miR, prednizolon ve kombinasyon halinde uygulamaları içeren modellerde sitotoksisite, proliferasyon ve hücre döngüsü, apoptoz testleri sırasıyla WST-1, tripan mavisi, APC-BrdU, Annexin V ve JC-1 yöntemleri kullanılarak gerçekleştirilmiştir. Elde edilen sonuçlar anti-miR uygulamasının lösemi hücrelerinin canlılığı, proliferasyonu, hücre döngüsü ve apoptoz üzerinde etkili olduğunu ve bu etkinin prednizolon uygulaması ile arttığını göstermiştir. Ayrıca bu etkinliğin sağlıklı hücreler üzerinde oldukça düşük seviyede olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak anti-miR uygulamalarının konvansiyonel yaklaşımlara ek ya da alternatif olarak klinik kullanım potansiyeli taşıdığı anlaşılmaktadır.