Tek Tesirli Yapıştırma Bağlantılarında Farklı Nanotoz ve Bindirme Uzunluklarının Bağlantının Mekanik Dayanımı Üzerindeki Etkisi
Proje no. 32675 · Durum: Kapanmış · 2024
Özet
<p>Fiber takviyeli polimer kompozitler, mükemmel performansları, stabiliteleri ve çevre dostu olmaları nedeniyle havacılık, otomotiv ve inşaat alanlarında yaygın olarak kullanılmaktadır. Yeni nesil uçak bileşenleri için uygun bağlantı yöntemleri, ana bileşenlerin tasarımında ve üretiminde çok önemli bir rol oynamaktadır. Mekanik bağlantılar, kompozite ciddi şekilde zarar verebilir ve zayıflatabilir, yapıya ek ağırlık eklerken, deliklerin neden olduğu bağlantı alanı çevresinde zararlı gerilme konsantrasyonuna neden olabilir. Yapıştırma bağlantıları, küçük ağırlık artışı, düşük maliyet ve düzgün gerilme dağılımı gibi avantajlara sahip olmasından dolayı kompozit malzemelerin bağlantısı için alternatif bir yöntemdir. </p><p>Bu projede de tek tesirli bindirme bağlantısında meydana gelen hasarı azaltmak yani bağlantı dayanımı artırılması amaçlanmaktadır. Bu amaca yönelik olarak farklı nanotozlar ilave edilerek epoksi yapıştırma bölgesinin güçlendirilerek hasar dayanım değerinin artırılması gerçekleşecektir. Cam fiber/epoksi kompozitinde yapıştırma bağlantı bölgesinde epoksi yapıştırıcıya <strong><u>üç farklı</u></strong> <strong><u>silisyum karbür (SiC), nanokil (NC) ve bor nitrür (h-BN) gibi nanotozlar</u></strong> eklenecektir. Kompozit malzemenin üretim sürecinde, silisyum karbür (SiC), nanokil ve bor nitrür (h-BN) nanotozun ağırlık yüzdesi % 2'de sabit tutulacaktır. Ayrıca, <strong><u>üç farklı bindirme uzunluğunda</u></strong> güçlendirilmiş kompozit yapıştırma bağlantısının hasar analizi gerçekleştirilecektir. Bu şekilde tek tesirli yapıştırma bağlantıları için yapıştırma bölgesi güçlendirme nanotozu ve bindirme uzunluğunun <strong><u>hasar dayanımına olan etkileri</u></strong> incelenecektir.</p>