Acının Gölgesi Bedene Düştü: Ahmet Haşim'de Beden Algısı
Makaleler > Tam Makale · 2017
Yazarlar: Emel AYDIN ÖZER
Hece-Türk Şiirinin Yıldızlarından Ahmet Haşim, Hakemsiz Dergi, Ulusal, 2017, cilt 21, ss 94-100
Özet
<p class="DoktoraTeziyazmstili">Türk edebiyatının özgün isimlerinden olan Ahmet Haşim’in bu başarısının kaynaklarından biri, şairin hüznü ilhama çevirebilmesidir. Acının penceresinden bakılan dünya, şiirlere olduğu gibi değil; şairin onu gördüğü gibi aktarılır. İster empresyonist ister sembolist olarak adlandırılsın, şairin bu edebi akımları acıyla harmanlayarak şiir evrenini kurduğu görülmektedir. <o:p></o:p></p><p class="DoktoraTeziyazmstili"> Şairin hayatında en derin izi bırakan acı, annesinin zamansız ölümüdür. Şair, pek de anlaşamadığı babasıyla bir başına kalır. Memleketten İstanbul’a yapılan göç, içine kapanık bir çocuk olan Haşim’in yeni ve farklı bir ortama alışma çabası, kendiyle bir türlü barışamama, kendini beğenmeme gibi sebepler şairin çektiği acıyı besleyen, büyüten ve derinleştiren damarlar olarak karşımıza çıkar.<o:p></o:p></p><p class="DoktoraTeziyazmstili"> Şairin şiirlerindeki bedensel tasvirlere baktığımızda, çektiği acının bedene bakışını da değiştirdiğini görürüz. Kendi bedeninden hoşnutsuzdur. Nerede güzel bir kadın görse bu güzellik onun canını acıtır, bu nedenle ondan kaçar. Bunun yerine kendi hayal dünyasının güzellerini sevmeyi tercih eder. Onun şiirlerindeki “güzel” algısına da acının gölgesi düşmüştür. Çünkü tüm güzellerin tasvirlerine baktığımızda görürüz ki “güzel”e giden tüm yollar hasta annesine çıkar.</p><p> </p><p class="DoktoraTeziyazmstili"><b>Anahtar Kelimeler: </b>Ahmet Haşim, Türk şiiri, beden, acı, sevgili, anne<o:p></o:p></p>