Morphologic and Molecular Charecteristics of Renal Tumors
Makaleler > Tam Makale · 2015
Yazarlar: Sait ŞEN
Üroonkoloji Bülteni, Diğer Kurumların Hakemli Dergileri, Uluslararası, Scopus, 2015, cilt 14, ss 278-284
DOI: 10.4274/uob.495
Özet
Öz GirişMalign böbrek tümörlerinin yaklaşık %80-85'ini böbrek hücreli karsinomlar (BHK), %12'sini ürotelyal neoplazmlar ve geri kalanını ise diğer nadir maligniteler oluşturmaktadır.Böbreğin farklı özelliklere sahip tübüler sistem hücrelerinin oluşturduğu, böbrek hücreli neoplazmların %5'ten azı herediter özellikte olup, hücresel ve yapısal olarak farklı özellikler taşısalar da, bazen bu özellikler içiçe geçer ve tanıyı zorlaştırır.Böbrek tümörlerinin histopatolojik sınıflaması dinamik bir süreç izlemektedir.Makroskopik olarak 1826'lara dayanan böbrek tümörlerinin sınıflandırma süreci morfolojik, moleküler ve genetik değerlendirmeler sürekli gelişmektedir.Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ) 2004 sınıflandırmasından sonra 2012 Vancouver sınıflaması ile yeni alt tipler tanımlamaya alınmıştır (1,2,3).Sınıflamaya henüz alınmayan bazı alt tipler bulunmaktadır.Benign olan tümörler onkositom, papiller adenom ile sınırlıdır, ayırıcı tanıda BHK'lara benzeyebilirler.Berrak, papiller ve kromofob hücreli olarak sık görülen BHK'lar, berrak, asidofil veya eozinofilik gibi sitoplazmik hücre özellikleri ile solid, papiller, kribriform, kistik, müsinöz gibi yapısal özellikler karşımıza çıkabilir.Bu durum tanısal sorunlar oluşturur, ayırıcı tanı açısından yardımcı tekniklere ihtiyaç doğurur.Üropatolojideki yardımcı teknikler immünhistokimya ve genetik teknikler olarak ayrımlanabilir (4,5,6,7,8,9,10,11).İmmünhistokimyasal teknikler daha kolay ulaşılabilir, rutin teknikler olup, genetik incelemeler bazı böbrek dışı kanserlerde kişiselleştirilmiş tedaviler için rutine girmişse de, böbrek tümörleri tanısında sık kullanılmamaktadır. Böbrek Hücreli Tümörlerin Güncel Sınıflandırılması2012 Vancouver sınıflaması ile böbrek hücreli tümörlere yeni kategoriler eklenmişse de, bazı tümörler yeterli veri olmadığından klasifikasyona dahil edilmeyi beklemektedir (Tablo 1) (2,3).Renal cell carcinomas (RCCs) are heterogeneous group of cancers that arise from the tubuler cells and are responsible for 80-85% of all primary renal neoplasms.Less than 5% of all RCCs are thought to be due to a hereditary syndrome.Family studies and molecular genetics have provided important insights into the molecular pathways underlying the pathogenesis of RCCs as well as new insights into classification of RCC.Morphologically based classification of RCCs has evolved over the last 3 decades with the incorporation of molecular genetics into the diagnostic features RCCs.The most recent 2012 Vancouver classification recognized the newly established entities tubulocystic RCC, acquired cystic disease-associated RCC, clear cell (tubulo) papillary RCC, microphthalmia transcription factor family translocation RCC and hereditary leiomyomatosis RCC syndrome-associated RCC.In this article, the molecular and genetic properties of RCCs were summarized and the mechanisms underlying the development new entities of RCCs were discussed.The use of immunohistochemistry and molecular techniques were also evaluated in establishing an accurate diagnosis in new entities.