Father-Infant Attachment and Role of Nurse: Review
Makaleler > Tam Makale · 2015
Yazarlar: Duygu GÜLEÇ, Oya KAVLAK
Turkiye Klinikleri Journal of Nursing, Uluslararası, 2015, cilt 7, ss 63-68
DOI: 10.5336/nurses.2013-36062
Özet
Bağlanma; çocuk ile bakım veren kişi arasında gelişen ilişkide, çocuğun bakım veren kişiyle yakınlık arayışı ile kendini gösteren, özellikle stres durumlarında belirginleşen, tutarlılığı ve sürekliliği olan duygusal bir bağ olarak tanımlanmaktadır. Bu bağ öncelikli olarak anneye karşı oluşur, ancak daha sonra buna diğer bireyler de eklenir. Bireyin yaşamındaki en önemli kişilerin anne ve baba olduğu göz önünde bulundurulduğunda; anne ve baba ile iyi kurulmuş duygusal bir bağ genç ve erişkin ruh sağlığında belirleyici rol oynayabilmektedir. Pek çok bebekte temel bağlanma anneyle olduğu kadar babayla da olmaktadır. Baba-bebek bağlanmasını belirleyen en önemli koşul, anne ve babanın iletişim biçimidir. Anne ile baba arasındaki gerginlik, baba-bebek ilişkisinde olumsuz duygulanıma yol açmaktadır. Evlilik memnuniyeti, eş ile ilişki biçimi, algılanan sosyal destek, babanın bebek bakımına katılması ve babanın psikolojik iyilik hali bağlanmayı etkileyen diğer faktörlerdir. Çocuğun ruhsal gelişiminde babanın rolü konusundaki araştırma sayısı oldukça azdır. Güvenli baba -bebek bağlanma (paternal bağlanma) duygusunun oluşumu çocukların sonraki yıllarda gösterdiği davranış kalıpları, akademik başarıları ve psikolojik durumları üzerinde önemli bir etkiye sahiptir. Doğum sonrası dönemde bağlanmanın değerlendirilmesi ve güvenli bağlanmanın oluşmasında hemşirenin önemli rolleri bulunmaktadır. Bu makalede, baba-bebek bağlanmasının önemi, etkileyen faktörler ve doğum sonu baba-bebek bağlanmasında hemşirenin rolünün tartışılması amaçlanmıştır.